Kailan lang napanuod ko sa isang balita sa TV yung pangbabangayan ng dalawa sa pinagpipitagan nating senador, si Nene Pimentel at si Juan Ponce Enrile. Sa harap ng kapwa nila mga senador animo’y mga batang uhugin nagpalitan ng maaanghang na pang-iinsulto sa isa’t ang dalawang matandang halal ng bayan. Eto ang sa tingin ko ay isang malaking balakid kung bakit ang kaawa-awa nating bayan ay nananatili sa kahirapan at para bagang hindi makaahon sa kumunoy ng kahirapan, mismong mga namiminuno ng bayan natin ay parang mga asong nagsasakmalan sa harap ng taong bayan… inihalal natin sila, ipinagkatiwala natin sa kanila ang pamumuno sa pobre nating bayan subalit anung pangunguna kaya sa hahapay-hapay nating bayan ang gagawin nila samantalang sila mismo ay di nila kayang kontrolin ang kanilang mga sarili.
Wala bang iniwan doon sa nakaraang senaryo ng nakaraang halalang pampanguluhan, kung saan natalo ang Panday kay Pandak. Bukod sa rason na kaya sya hindi nanalo sa pagkapangulo ay dahil dinaya sya ni Nunal, isa rin marahil sa dahilan kung baket hindi sya pinalad ay dahil sa pagiging ganid nya sa pwesto at ni Ping. Kung nagkaisa lang sana silang dalawa siguradong tinalo nila si Nunal. Kung nagbigayan lamang sila sa isa’t isa at nagparaya kung sino sa kanilang dalawa ang mas karapatdapat sa pwesto disin sanay wala tayo sa kaawa-awang kalagayan ngayon. Sabagay sa ipinakita nilang iyon di rin natin masisigurong kung sila nga ang nasa pwesto ngayon ay nakaahon na tayo sa sadlak na kahirapan, kung sila kasi mismo ay di nagkaisa noong mga panahong iyon paano pa kaya nila pagkakaisahin at hahanguin sa kumukulong mantiga ang bayan ni Juan?
Alam naman nating lahat na di lang talino at galing ang dapat pairalin sa pangunguna sa bayan, dapat meron ding puso. Puso kasi ang nagdidikta sa isip para maging matalino ka, pero kahit kailan di pupwedeng diktahan ng isip ang puso para maging mapagmahal sa kapwa at sa bayan. Tingnan na la ng natin ang kongreso at senado ng Pilipinas na pinalilibutan ng mga matatalinong unggoy, sa labis nilang dunong nagmumukha silang mga payaso na sumisirko-sirko sa entablado ng maduming politika.
Kailan kaya magigising ang mga namiminuno sa bayan ni Juan? kailan kaya sila mas magiging matalino at aastang mga tao para unahin ang kapakanan ng nanghihingalong sikmuka ng mga mahihirap?
Wala bang iniwan doon sa nakaraang senaryo ng nakaraang halalang pampanguluhan, kung saan natalo ang Panday kay Pandak. Bukod sa rason na kaya sya hindi nanalo sa pagkapangulo ay dahil dinaya sya ni Nunal, isa rin marahil sa dahilan kung baket hindi sya pinalad ay dahil sa pagiging ganid nya sa pwesto at ni Ping. Kung nagkaisa lang sana silang dalawa siguradong tinalo nila si Nunal. Kung nagbigayan lamang sila sa isa’t isa at nagparaya kung sino sa kanilang dalawa ang mas karapatdapat sa pwesto disin sanay wala tayo sa kaawa-awang kalagayan ngayon. Sabagay sa ipinakita nilang iyon di rin natin masisigurong kung sila nga ang nasa pwesto ngayon ay nakaahon na tayo sa sadlak na kahirapan, kung sila kasi mismo ay di nagkaisa noong mga panahong iyon paano pa kaya nila pagkakaisahin at hahanguin sa kumukulong mantiga ang bayan ni Juan?
Alam naman nating lahat na di lang talino at galing ang dapat pairalin sa pangunguna sa bayan, dapat meron ding puso. Puso kasi ang nagdidikta sa isip para maging matalino ka, pero kahit kailan di pupwedeng diktahan ng isip ang puso para maging mapagmahal sa kapwa at sa bayan. Tingnan na la ng natin ang kongreso at senado ng Pilipinas na pinalilibutan ng mga matatalinong unggoy, sa labis nilang dunong nagmumukha silang mga payaso na sumisirko-sirko sa entablado ng maduming politika.
Kailan kaya magigising ang mga namiminuno sa bayan ni Juan? kailan kaya sila mas magiging matalino at aastang mga tao para unahin ang kapakanan ng nanghihingalong sikmuka ng mga mahihirap?
No comments:
Post a Comment